BRUINE WAXINELICHTHOUDERS

Van ijzer, neergeslagen toen de steen gevormd werd. Dezelfde gelaagdheid die hem kleurt tekent ook de banen, en daarom komen de tint en het patroon altijd samen en geeft geen enkel blok hetzelfde stuk.

Omdat het licht dwars door de lagen gaat in plaats van eroverheen. De dunne banen gloeien bleek, de dichte houden het licht tegen, en een steen die overdag gewoon bruin is komt 's avonds dicht bij amber.

Nee, en dat is ook niet de bedoeling. Het blok bepaalt waar de banen vallen en hoe zwaar ze lopen. Het stuk dat je krijgt is nooit het stuk van de foto, en dat is precies het deel dat mensen mooi vinden of waardoor ze beter glas kunnen kopen.

Bruin is de tint die een groep draagt: de banen geven elk stuk een eigen tekening terwijl de kleur ze bij elkaar houdt. Zet er één bleek stuk bij als je contrast wilt, of neem een combinatie die al in balans is onder sets waxinelichthouders.

Een ledwaxinelichtje van jezelf. Een vlam is het enige dat er echt weg moet blijven: de hitte kan een steen die zacht en dun gesneden is splijten, en het roet legt een grijze sluier over de warme tint. Meer over het omgaan met de steen onder waxinelichthouders van alabaster.

Dan wordt hij het warme accent in plaats van het rustige, een andere rol maar een goede. In een warme kamer met eiken, linnen of terracotta hoort hij er gewoon bij.

Een zachte droge doek, geen water dat blijft staan, en geen zure schoonmaakmiddelen. Alabaster staat op een tot twee op de schaal van Mohs, onder marmer en ver onder graniet, dus hij wordt liever met rust gelaten dan geschrobd.

Dieper en meer getekend. Wit blijft bleek en gelijkmatig, bruin wordt amber en laat zijn lagen zien. Naast elkaar onder witte waxinelichthouders.